Urtia resht së qenët urti, kur bëhet shumë krenare për të qarë, shumë e ngrysur për të qeshur, dhe shumë e kënaqur me veten për të parë dikë tjetër pos vetes.
Khalil Gibran
1883–1931
Urtia resht së qenët urti, kur bëhet shumë krenare për të qarë, shumë e ngrysur për të qeshur, dhe shumë e kënaqur me veten për të parë dikë tjetër pos vetes.
